الفلاسفة حنين بن اسحاق بهره برده است . آن را اوگوست مولر ( امرؤ القيس الطحان ) در قاهره بسال 1299 - 1300 ( 1882 ) و ذيل آن را با فهرست ديگر به آلمانى در گونسبرگ در 1884 به چاپ رسانده است . چاپ ديگرى از آن هم در بيروت ( 7 - 1376 ) شده است . سانگوينتى « 62 » ترجمهء گزيده‌اى از آن را به فرانسه در مجلهء آسيايى سالهاى 1854 تا 1856 گذارده است . فصل سيزدهم آن را كه دربارهء پزشكان باختر اسلامى است هانرى ياهير « 63 » و عبد القادر نور الدين با ترجمهء فرانسوى در الجزائر در 1377 ( 1958 ) نشر كرده‌اند . حامد والى ترجمهء آلمانى فصل تاريخ پزشكان نخستين عرب از حارث بن كلدة و ديگران را در 1910 پايان‌نامهء دكترى خود كرده است . يوهان ياكوب رايسكه « 64 » آن را به لاتينى در آورده ولى به چاپ نرسيده است . ترجمهء فارسى جعفر غضبان و محمود نجم‌آبادى از آن در 1349 در تهران چاپ شده است . ( دانشنامهء ايران و اسلام 386 - دائرة المعارف اسلامى 3 : 715 - علم الفلك نالينو 64 - گاهنامهء تهرانى 1310 ص 100 تا 102 - تاريخ پزشكى اولمان 231 ) . 45 - در تاريخ ستاره‌شناسى نبايد از فرج المهموم فى معرفة نهج الحلال و الحرام من علم النجوم در ده باب از رضى الدين ابو القاسم على بن موسى بن طاوس ( 589 - 664 ) كه در 650 ساخته است گذشت . او از بسيارى از نگارشها ياد مىكند كه امروز در دست

--> ( 62 ) - Sanguinetti ( 63 ) - H . Jahier ( 64 ) - J . J . Reiske